Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik voor mijn werk niet de hele tijd achter mijn bureau hoef te zitten. Het is zelfs zo dat een aantal mensen mij niet eens meer op het vaste werknummer proberen te bereiken, maar gelijk altijd maar de mobiel proberen. Dat is overdreven, want behalve veel praten, vergaderen, overleggen, aanhoren en meekijken zit ik ook nog wel eens mail te checken, stukken te typen of moties te schrijven. Achter het bureau, met daarop de vaste telefoon en dus prima bereikbaar. Soms.
En soms mag ik ook nog eens ver weg van mijn bureau dwalen. Eén van de onderwerpen waar ik me in mijn werk mee bezig houd is natuur, en dat heeft als groot voordeel dat er leuke werkbezoeken aan vast zitten. Natuur moet je ook echt zo nu en dan in het echt zien en meemaken om te weten waar je het over hebt, al geldt dat voor bijna alles denk ik dat je het nooit allemaal alleen maar van achter je bureau moet willen doen.
Gisteren kon ik dus weer eens naar buiten. Lekker weer, dus dat zat al mee. Aangekomen op het station konden we ook nog eens in één van de verhernieuwde treinstellen zitten, die zien er van binnen inderdaad erg mooi uit en de stoelen zitten beter.
We gingen naar Ermelo, naar kasteel Staverden. Info vanaf de website :
Staverden is een botanisch paradijs: er komen meer dan 20 plantensoorten voor die op de Rode Lijst van zeldzame en bedreigde planten voorkomen. In totaal komen meer dan 300 soorten voor. In het moeras in het zuidelijk beekdal liggen goed ontwikkelde elzenbroekbossen, gagelstruwelen, vochtige heideterreintjes, open hoogveenbegroeiingen en beekdalgraslanden. Het zeldzame verspreidbladig goudveil komt in de broekbossen voor. De kleine geïsoleerd liggende hoogveentjes zijn de biotoop van ronde en kleine zonnedauw, veenbes, wollegras en diverse veenmossoorten.
Jaja, ik schreef toch dat het over natuur zou gaan? We zijn in een heel mooi uniek gebied(je) geweest, waar allemaal omstandigheden door een aantal ingrepen op een goede manier (soms bij toeval) hebben geleid tot het terugkeren van een groot aantal zeldzame soorten.
Door het bos, langs de beek (hierboven op de foto, ook al mooi) en via een plank over de sloot kwamen we ineens in een open veld terecht:
Het lijkt op deze foto alsof het een beetje dor gras is waar we op staan. Dat was dus niet het geval. We stonden boven op en middenin een zeldzame rodelijstsoort. Een van de redenen ook waarom dit gebied niet vrij toegankelijk is voor het publiek, omdat er zeer kwetsbare plantensoorten staan. De andere reden is de edelherten maar die hebben we niet gezien.
Het plantje waar we bovenop stonden:
Het gaat hier om De moeraswolfsklauw (Lycopodiella inundata) . De twee ecologen die mee waren om ons te vertellen wat we nou eigenlijk allemaal zagen en ook verschillende zaken met elkaar in verband brachten werden heel erg enthousiast van hoeveel wolfsklauw er was en dat het er was. Het is inderdaad een mooi plantje en het is apart om er door heen te lopen omdat dan het stuifmeel alle kanten opgaat.
Daarna zijn we nog naar een ander veldje geweest, dat veld was in verschillende stroken opgedeeld en daar hadden ze verschillende dingen met de ondergrond gedaan (plaggen, zand opbrengen, dun laagje zand of juist helemaal niets, allemaal opties), dit om te kijken welke ondergrond er voor zorgde dat de plantjes die er vroeger waren weer terug zouden keren. Mochten ze de ideale omstandigheden vinden, dan wordt het op grotere schaal toegepast. Ook weer erg interessant om te zien hoe dat gaat.
Nu is het ook voor mij vakantie (ik heb dit reces twee dagen vrijgenomen). Nu nog weer van dat mooie weer…
Wat heb ik uitgekeken naar deze vrijdag en dan eigenlijk nog wat verder de dag in, namelijk het moment dat ook voor Hedzer het weekend begonnen is. Tja, door zijn reis naar Texas en Alabama hebben we drie weekenden achter elkaar gehad die we niet met zijn drietjes door konden brengen, dit weekend kan het eindelijk weer, dus daar verheug ik me op! De plannen zijn om hard te oefenen met Berber en het lopen. Op het moment zet ze zo’n vier losse stapjes, maar dan wel tussen ons in. Heel grappig, ze laat zich een soort van voorover vallen en het moment dat ze valt kan ze steeds langer uitstellen (eerst met 1 stapje, toen met 2, toen met 3). Het schijnt ook echt zo te zijn dat lopen in feite een soort van bijna voorover vallen is, maar door zo’n kleintje vallen allemaal dingen die je vanzelf doet maar die zij allemaal nog moet leren natuurlijk enorm op.
