In memoriam

vanochtend kwam dan toch dat bericht, waarvan we wisten dat het er aan zat te komen maar toch. Via Lutz Jacobi (een van de Kamerleden waar ik voor werk) kreeg ik onderstaand gedicht, dat het goed weergeeft.

Het rode vaandel volgen wij

al huilt het friese land

en komt de slag niet onverwacht

te vroeg, te veel, te hard

Toonbeeld van onverzettelijkheid

geknakt, maar niet gebroken

zij gaf en geeft de mensen vuur

en kracht om door te gaan

Een beetje trots ben ik toch wel

op die sterke rode vrouw

die Friesland zelfbewust laat zijn

het land, de hare maakt

Die rood en mensen telkens bindt

door visie, kleur en durf

wij zullen doorgaan in haar spoor

zo trots, zo sterk, zo fier

Het werk, niet klaar, wordt afgemaakt

wees daar van overtuigd

het rode vaandel volgen wij

die weg zullen we gaan

Anita, ’t is te vroeg, te veel, te hard

(Wietze de Haan)

2 gedachtes over “In memoriam

  1. Lieve Amarins.
    Heel vaak hebben wij deze oersterke vrouw gezien.
    Vaak hebben wij tegen elkaar gezegt: “Hoe is het mogelijk”.
    Denkend aan Theo konden wij het begrijpen. Liefs

  2. Dat het er aan kwam was bekend, maar toch maar toch…
    Op mijn werk hakte het er ook behoorlijk in, en thuis hebben we het er nog over gehad, omdat de familie hier ook al langer bekend was (Koos was meester van een van de jongens)…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s